De eerste overtocht

Vervolg van De eerste ontmoeting

Na een warme nacht(we hadden kleine slaapzakken mee die helaas tot 0 graden je warmhouden….pfffff) is het zover. We besluiten om niet eerst te ontbijten, maar direct weg te varen. Eten kunnen we tijdens het varen.

Ik vraag Hans om hardop te zeggen waarom hij wat doet als hij op de motor het vak uitvaart. Ik heb zelf ervaring met een motorboot en als je je eigen boot kent, gaat heel veel heel automatisch. Het is voor de ander dan heel fijn om te horen waarom je wanneer het roer precies omdraait, hoeveel het wieleffect is e.d.

Als we het IJ opvaren neem ik het roer over, Hans gaat naar binnen om broodjes te bakken in de oven. Carla vraagt mij “ben je zenuwachtig?”. “Ik ben wel wat gespannen ja, niet dat ik niet zou kunnen varen maar meer van wat er allemaal komen gaat vandaag” zeg ik. Carla zegt dat ze dat aan me ziet, pfff wat kent ze me toch goed.

Voordat we gaan schutten door de Oranjesluis, moeten we eerst even tanken. En alsof we al jaren samen varen, leggen we Linde netjes langs de tankplaats en vullen we de Dieseltank helemaal af. Als we wegvaren, kunnen we direct doorvaren de sluis in. Ideaal. Samen met een andere zeilboot en een vissersbootje worden we geschut. Als we uit de sluis varen moeten we wachten voor de Schellingwouderbrug. Ik sta aan het roer en kan alvast een beetje spelen met de boot. Hoe snel reageert ze op het roer, hoe reageert ze als ik achteruit wil. Linde heeft een klapschroef. Voor een zeilboot is dat ideaal, als je gaat zeilen, kunnen de bladen ingeklapt worden zodat je minder weerstand hebt. Alleen duurt het wel wat langer als je op de motor vooruit varend in de achteruit wil slaan. Dat is iets waar ik rekening mee moet gaan houden. Oja, het is ook fijn dat Hans een keer de brug oproept met de marifoon. We hebben natuurlijk onze certificaten gehaald, maar hoe gaat het nu echt in de praktijk. “Schellingwouderbrug, Schellingwouderbrug, hier de Linde, we willen graag vanaf het IJ naar het Markermeer, over.”, “Hier schellingwouderbrug, over 10 minuten wordt de brug geopend.”

Als de brug opengaat, vaar ik Linde erdoor heen. En zien we wat ruimer water. Het is inderdaad rustig weer, Vanmiddag lijkt de wind wat toe te nemen vanuit het Noorden. Dus is het logisch om nu eerst noordwaarts te varen richting Enkhuizen. Vanaf Enkhuizen gaan we daarna meer Oostwaarts en als dan de wind een beetje toeneemt, kunnen we het laatste gedeelte misschien zeilen.(onthoud deze paragraaf)

Op het Markermeer is er ruimte om een demonstratie te krijgen van hoe de zeilen gehesen moeten worden. Ik sta nog aan het roer, dus de eer is aan Carla om het zware werk te doen. Ik druk af en toe op de knopjes van de stuurautomaat terwijl ik Carla druk bezig zie om met behulp van de lier het grootzeil te hijsen. Misschien moeten we straks ook even ruilen…

Nadat het grootzeil staat, moeten de lazy-jacks nog gehesen worden en klaar is het. De genua laten we nog even voor wat het is. Er is inderdaad veel te weinig wind en uit de verkeerde hoek om te zeilen nu, dus we laten het zeil weer zakken. Zo dat was de eerste keer van waarschijnlijk vele keren.

Als het zeil op de giek in de lazy-jacks ligt, zitten we lekker met z’n drie-en in de cockpit(kuip). De motor staat aan, maar wat een rustig motortje is deze Yanmar. Heel wat anders dan de zware Daf vrachtwagenmotor die in Casper lag. Hans heeft echter een hekel aan motoren en kan niet wachten om door de sluizen in Enkhuizen te gaan.

We naderen de sluizen en ook hier kunnen we direct doorvaren de sluis in. Ook nu is het weer alsof we al lange tijd samen varen. Hans vaart Linde uiteraard perfect en wij weten wat we moeten doen, heel natuurlijk allemaal.

Als de sluisdeuren weer opengaan , ligt het IJsselmeer voor ons. Voordat Carla en ik het door hebben geeft Hans aan dat ik het zeil moet hijsen. Er staat een perfecte wind. OK, dat doe ik dan maar. Zodra we de koers goed hebben gelegd, merken we dat de wind ons direct omver wil duwen. Uiteraard lukt dat nog lang niet. Linde kan niet om. Hans zegt zelfs dat hij ook nooit de maast het water heeft laten raken. Nu moet de genua ook nog opgezet worden. Ik lier de genua-schoot en Carla houd wat spanning op de furler* met de furlinglijn. Als ik denk dat ik genoeg heb gelierd, zegt Hans dat het nog veel verder kan… ok, dus zoveel kracht moet er op het lier. Ik ga er even anders voor zitten en na nog 3x ronddraaien is het genoeg. Tjonge wat een kracht moet je zetten!

We gaan scheef, we gaan hard en Hans geeft aan dat het goed is dat we het grootzeil gereefd hebben. OK waait het dan zo hard? Het zou toch een rustige dag worden. Hans verteld ons dat bij Enkhuizen vaak een hardere wind staat dan verderop. Waarschijnlijk door het stuk land wat het water inloopt. Tijdens het draaien aan lier van de genua zag ik het water precies tegen het gangboord aan staan. Wat een kik, maar ook wat spannend. Als ik op de windmeter kijk zie ik soms 22 knopen. Hoe hard zou dat zijn, 4 beaufort? 5? Even opzoeken….Wat??? Windkracht 6 begint bij 22 knopen!!!!

Carla en ik zijn geen moment bang. Het gaat ons goed af, niet last van de bewegingen, niets. Eigenlijk besef ik dat dit niet beter had gekund. Samen met een ervaren zeiler die deze boot door en door kent windkracht 6, trotseren, scherp aan de wind. Al die krachten, indrukwekkend, maar geeft ook veel vertrouwen, Carla en ik zullen de aankomende maanden echt niet deze wind opzoeken, maar ervaren hoe dat gaat geeft wel vertrouwen in onszelf. Windkracht 3 gaan we samen echt wel redden!!! Laat nu die wind nog maar even blazen!!!😊

We maken de genua toch maar iets kleiner om wat meer comfort te hebben. Mooi, ook dat weten we dan. De genua-schoot langzaam op de lier laten ontsnappen terwijl de furlijn aangetrokken moet worden. De stuurautomaat doet ondertussen z’n werk. We hebben wel YouTubers horen praten over een auto-pilot en dat dat zo fijn is, maar nu we hem zelf gebruiken snap ik dat nog meer. De boot houd koers terwijl de bemanning met de zeilen bezig is. Het enige wat de bemanning moet doen is om zich heen kijken of er geen gevaar is.

Dat blijkt ineens er te zijn. Nou ja, we weten niet of het gevaarlijk is, maar we varen recht op een veld van stokjes met zwarte kleine vlaggetjes af. Wat moeten die helemaal op het midden van het IJsselmeer? Zitten er netten, komt het in de schroef? Het is hier niet ondiep ofzo. We besluiten maar even met de hand het roer over te nemen. Maar zodra we tussen alle stokken varen merken we niets. We begrijpen niet hoe dit zit, op de kaart is niets te zien. Toch maar eens een visserman in Den Oever vragen hoe dit zit.

Na een paar uurtjes komen we bij het windmolenpark tussen Lemmer en Urk. We redden het net niet om direct Lemmer in te varen, we komen net te laag uit. Eigenlijk niet zo verkeerd, dit betekend dat we overstag moeten, minimaal 2 keer. Ook fijn om dit samen te doen onder begeleiding van Hans. Klaar om te wenden…. Ree….schoot los, ja schoot bakboord aanhalen, sneller, sneller, ja helemaal goed. We hebben de koers verlegd. Later herhalen we het nog eens. Carla en ik kunnen dit 😊

Binnenkort De eerste keer samen