De eerste ontmoeting

“Morgen is het zover”, dat zeggen we tegen elkaar donderdagavond voor het slapen gaan. Het is echt of we een geplande bevalling gaan doen. Letterlijk 9 maanden weten we dat ze bij ons komt, altijd nog onwerkelijk. We hoeven geen kinderkamer te maken, maar andere zaken hebben we als voorbereiding toch echt moeten doen. Vooral op afstand coördineren dat Linde uit het water moet, overdragen aan de techneuten wat we verwachten. Beide in het Engels wat niet onze natuurlijke taal is. M.a.w. een spannende aanloop die negen maanden. Maar nu is het zover. “Ja wat vreemd hè?, zal het tegenvallen?” we proberen maar te slapen.

Vrijdagochtend met de meiden ontbijten en dan gaan we in plaats van in de auto naar het werk, wandelen richting de stad.(ongeveer 5 kilometer). Halverwege hebben we een tussenstop, ik had al lang geleden de kapper gepland en tja, waarom niet even een uurtje daarvoor vrijmaken. Kopje koffie erbij en verder naar het station.

Dat is lang geleden zeg. Wij samen met de trein. Vroeger hebben we samen heel wat uurtjes daarin doorgebracht. Van Zutphen naar Leeuwarden of Heerhugowaard. Samen praten over van alles. Een beetje vreemd kijken we hoe tegenwoordig het gaat, dat treinreizen. We stappen in de stoptrein naar Apeldoorn. Daar moeten we even wachten en trakteren onszelf op koffie + lekkers. We hebben beide het gevoel dat het avontuur voor ons begonnen is. Werk gaat steeds verder weg in ons hoofd en de gedachten gaan steeds meer naar wat het weekend gaat brengen. We fantaseren over dat we wellicht ooit in een vreemd land zo’n reis moeten maken omdat we met de boot in een baai liggen en er geen winkel in de buurt is. Wat we van YouTube moeten geloven, moet je dan ook lopen of ergens een bus/trein/taxi/uber nemen naar de bestemming.

Nadat de Intercity Amsterdam Centraal inrijd, kijken we rond. “Weet jij hoe we aan de overkant komen?”, “geen idee!”(stiekem had ik het wel uitgezocht, pont F4 over het IJ). Nog een klein stukje lopen en dan staan we aan de poort van Marina Amsterdam. We hebben een code van Hans gekregen en typen die in. Hek gaat open, we lopen op de steiger op zoek naar steiger N. We slaan rechtsaf en ja hoor, daar is ze dan, Linde! Het is bloedheet en Hans zit lekker op de kuipbank rond te kijken. Ik zie mezelf al helemaal zitten😊

We lopen naar Linde, stappen aan boord en gaan samen met Hans rustig de buitenkant bekijken, daarna stappen we snel naar binnen om ook daar te kijken of Linde is zoals op de foto’s. Ja dat is ze. Het is heel vreemd. Het is net alsof we al veel vaker aan boord zijn geweest. We herkennen allerlei kleine details. Beschadigingen, kleine touwtjes her en der. Netten aan het plafond voor fruit, overal ventilatoren aan het plafond vanwege de tropische temperaturen van midden Amerika , alles is zoals op de foto’s. En zoals ik al zei, het is bloedheet in Amsterdam en wat heerlijk om dan allerlei ventilatoren aan het plafond te hebben, wat een luxe 😊

We gaan eerst even rustig buiten in de kuip zitten. Heerlijk ,weer op het water. Normaal gingen we met Casper de motorboot vanaf april zoveel mogelijk naar de boot, het is nu half juni en dit jaar nog meer 1 keer op het water geweest met een Valk. Lekker bootjes kijken, verwonderen van de grote verschillen in 1 haven, heerlijk.

En dan is het moment daar. Het zakelijke moet worden geregeld. Vroeger zouden we met een pak bankbiljetten over straat moeten, maar nu? Op mijn mobiel, even telebankieren en 2 minuten later heeft Hans het geld al op zijn rekening. Zo makkelijk gaat dat. En uiteraard moeten we daarna het officiele sleuteloverdracht moment laten plaatsvinden. Voor Carla(de vrouw van Hans, die niet mee kon) hebben we een foto gemaakt: allemaal blije gezichten.

“Zo, hebben jullie pen en papier mee?” vraagt Hans, “Ik heb veel te vertellen over Linde.” We hebben daar vooraf goed over nagedacht en we zijn tot de conclusie gekomen dat de meest praktische oplossing is om het op te nemen i.p.v. opschrijven. Met andere woorden, Hans is de ster van onze privé cursus Linde. Met de camera in de hand beginnen we in het kombuis en gaan zo ieder kastje van de boot door.

Sommige zijn leeg en andere liggen nog vol. Dat wat er ligt is dan wel hoofdzakelijk technisch. Reserve pompjes, kabels, schroeven, fittingen en wat allemaal niet meer. Daarnaast komen we zaken tegen als een Drogue(soort rem voor door het water), een extra anker, High-aspect fok* en nog veel meer wat nodig kan zijn tijdens het zeilen.

Maar wat vooral opvalt zijn alle extra reserve onderdelen. Hans heeft gedurende de jaren die hij over zee heeft gevaren, wel eens wat moeten vervangen. Soms preventief waardoor je de “oude” niet weggooit. Maar ook als een groot onderdeel kapot is, kun je misschien delen ervan nog gebruiken. Allemaal logisch, je weet maar nooit. Als je in een verlaten baai ligt, is er niet zomaar een watersportwinkel. Dan moet je jezelf kunnen red

Onze conclusie is dat we waarschijnlijk niet alles altijd aan boord houden. De aankomende jaren zullen we niet op ver afgelegen oorden komen. Onderdelen kunnen we beter op het land bewaren, als we maar weten wat we hebben. Mooi klusje om te doen aankomende tijd.

Veel kastjes zullen leeg moeten want wij moeten met ons vieren er op de verblijven. Twee puberdochters hebben veel kleding nodig op vakantie en elk gaatje/hoekje op de boot moeten we benutten.

Na twee tussenpauzes, vanwege de warmte, zijn we op ongeveer ¾ van de boot uitgekomen. Het lijkt ons verstandig om nu eerst maar eens wat te gaan eten. Dichtbij de haven zijn wel wat restaurantjes dus dat moet lukken….zou je denken… laten we zeggen dat we geen zin hadden om meer dan 1.5 uur ergens te wachten voordat een tafel vrij komt. Alternatief, borrelen met hapjes 😊Net zo lekker eigenlijk. Doordat we samen zo bezig zijn met ergens een plek zoeken en borrelen betekend het dat we elkaar goed leren kennen. Hans is een echte levensgenieter die al veel heeft meegemaakt op het water. Een tip van de sluier, het schijnt dat hij met een kip op de boot heeft gevaren van Madagaskar naar Zuid Afrika…. Prachtig die verhalen.

Nadat we na de hapjes en drankjes weer aan boord zijn, komt het laatste gedeelte van fase 1 van de uitleg. Navigatiehoek, toilet, alles wat we tegenkomen bespreekt Hans en wij luisteren aandachtig. Wat fijn dat we alles opnemen, zoveel info, dit hadden we nooit kunnen onthouden of opschrijven. Nee echt een tip voor iedereen. Neem bij de overdracht een camera mee, GoPro is ideaal, lekker klein. Als je dan iets krijgt van, “daar achter in dit vak achter die grote slang zit een afsluiter” stop je de camera in de ruimte en hebbes, voor altijd vastgelegd.

Zo, we hebben de hele boot gehad en nu is het tijd voor relaxen. Heerlijk deze warme zomeravond in de kuip van Linde. In fantaseer al hoe wij dit als gezin en later met z’n 2-en nog vaak zullen doen. Wat ik ervaar is dat een center-cockpit(dat betekend dat je iets meer in het midden van de boot stuurt i.p.v. achteraan) hoger is dan andere zeilboten. Zit betekend dat niet iedereen direct het eten van je bord kan kijken als ze langslopen, terwijl je zelf wel lekker verder kan kijken omdat je over de anders zeilboten heen kijkt.

Het wordt tijd om naar bed te gaan. Morgen hebben we een lange reis voor de boeg. Amsterdam Lemmer. We moeten nog tanken en de eerste mijlen naar Enkhuizen hebben we een klein windje tegen, dus dat wordt motoren. Half acht staat in de planning om de touwen los te gooien.

Als we in bed liggen kijken we naar elkaar “het is gelukt, eindelijk is Linde er en gaan we nu voor het eerst slapen op het ruime tweepersoons Auping bed!!!” hahaha heerlijk.

Binnenkort De eerste overtocht