De eerste keer samen

Vervolg van De eerste overtocht

Als we bijna bij Lemmer zijn, strijken we de zeilen. Op de motor naderen we voor de eerste keer onze nieuwe thuishaven. Jachthaven De Punt in Lemmer. Ik vraag Hans of hij de boot achteruit de box in wil varen. Uiteraard wil ik dat zelf kunnen, maar Hans kent de boot en deze eerste keer lijkt me verstandig om hem dit te laten doen. Dat blijkt een goede keus. Hans moet 3x opnieuw beginnen voordat Linde met haar kont de box in ligt. Met de evaluatie snap ik dat het wieleffect en de boegschroef een specifiek gedrag laat zien. Ik zal dit eerst eens met een windstille dag zelf uittesten op ruim water. Precies snappen wat er wanneer gebeurt.

Uiteindelijk liggen we in onze eigen haven met onze eigen Linde. Onder het genot van een thuisbezorgt pizza zitten we in de cockpit de dag te evalueren. Wat fijn dat Hans aangeeft dat hij de wind bij Enkhuizen ook een beetje had onderschat. 2 riffen zou ook geen probleem zijn geweest. En het wieleffect in de haven, tja, verder doorvaren was de truc.

Als we de pizza op hebben is het tijd voor Hans om te gaan. Ik breng hem met de auto (deze had ik donderdag in Lemmer neergezet) naar vrienden in de buurt. Als ik terug kom zit Carla in de salon. Rust, overdenken, en de vragen komen op. “Wat zullen de meiden ervan vinden?” “Hoe krijgen we morgen alles in de boot?” Nadat ik op de haven gedoucht heb, gaan we in bed. We zijn bekaf, al die indrukken, alle info 1.5 dag. Als we in bed liggen is Carla zo in een diepe slaap. Ik denk te voelen dat ik nog niet kan slapen. Even de kwalificatie van formule 1 kijken op mijn telefoon, ik val toch nog niet in slaap….om 2 uur ’s nachts word ik wakker, formule is in herhaling en staat stil. Mijn MB’s zijn op…. Ik was dus toch vermoeider dan ik dacht. Telefoon uit en slapen maar. Na een goede nacht worden we wakker en gaan even naar de supermarkt. Op Linde is inmiddels geen eten en drinken meer, dus dat moet gebeuren voordat we kunnen ontbijten.

Als we weer terug zijn, gaan we eens lekker in de 2 stoelen zitten in de salon. We bespreken de dag. Laster gaan met de auto en lege kar richting Wieringen, waar al onze spullen opgeslagen liggen. Eerst even bij onze zwager op verjaardagbezoek. Even een bakkie en door. Als we de spullen van zolder halen schrikken we een beetje. Wat hebben we veel!!!! Hoe krijgen we alles in de boot. Zoals ik al had aangegeven ligt overal nog van alles in de boot. Als we de kar leeg moeten maken vanmiddag kunnen we vandaag nooit alles in de kasten krijgen. Dat betekend dat de boot vol dozen en spullen komt te staan. Dat is niet handig. Als we de dijk weer over rijden zeg ik tegen Carla of het een idee is als we de kar vol achterlaten op het haventerrein zodat we volgende week er verder mee kunnen. Ik zie een opluchting bij Carla.

Vol goede moet komen we weer op de haven. Daar ligt ze, onze Linde. We beginnen met uitladen. Alleen dat wat nodig is, wat niet tegen vocht kan omdat het anders een week in de kar ligt.

Carla gaat rustig bezig in het kombuis en ik begin met de salon iets meer geschikt te maken voor 4 mensen. Beetje bij beetje lukt het ons om wat werk te verzetten. We blijken nu toch bezig te zijn met inruimen… we kunnen ons weer niet beheersen. Dan belt onze oudste dochter. “Hoe laat zijn jullie thuis?” Oeps, we moeten echt stoppen nu. We sluiten de boel af en gaan heel voldaan in de auto terug naar huis. Tot snel Linde, we kunnen niet wachten.