Homeland

De titel is homeland, maar het zou ook net zo goed de eerste vakantiedag of de eerste keer als gezin zeilen kunnen heten. Maar naast dat dit inderdaad onze eerste echte zeil/vaartocht als gezin op Linde is, is de bestemming ook speciaal.

TDe weersvoorspellingen zijn ons goed gezind er is een 8 knopen* wind voorspeld vanuit het Noordwesten en later op de dag uit het Noorden.
Naar ons idee een perfecte wind om mee te starten uit de goede hoek om naar Den Oever te zeilen. We houden er rekening mee dat wij zeilen willen hijsen en strijken in rustig vaargebied, dus niet direct na het verlaten van de haven.

Als we de haven verlaten moeten we eerste een eind richting het Westen koersen om onder de rook van Stavoren uit te kunnen komen. In tegenstelling tot dat wat we verwacht hadden hebben we de wind vol op de neus van de boot. Anders dan dat de weerkaarten ons vertelt hebben blijkt de wind dus uit het Westen te komen, in plaats van uit het Noordwesten. Zou hij dan nog wel gaan draaien naar het Noorden, anders komen we nooit in Den Oever uit (tenminste niet zeilend.) We hadden rekening gehouden met het laatste stukje op de motor, maar niet dat we de hele weg op de motor tegen de wind in moesten gaan varen. We bekijken de weerkaarten en de waterkaarten nog eens goed en we bespreken onze opties. Toch een andere eindbestemming kiezen is daar ook één van. Immers hebben we afgesproken dat we daar gaan, waar de wind ons naar toe brengt :).

Ook kijken we naar onze route, kunnen we eerst omhoog zeilen en dan later afbuigen naar het westen of juist beter juist anders om?
Eenmaal onder de (zoals ik het maar even noem) de pukkel van Friesland uit merken we dat de wind wel uit de richting komt waar wij hem graag wilde. Plan A wordt weer actief. We motoren een eind naar het westen, daar is het lekker rustig. Hier hebben we alle tijd om de zeilen te hijsen.
Een beetje spannend is het wel, onze jongste dochter helpt erg actief mee, die gaat het grootzeil omhoog lieren.
Het gaat nog niet helemaal vanzelf, van routine is echt geen sprake. Hier en daar blijft een lijn hangen. Ook onze oudste is erg behulpzaam, die heeft een scherp oog voor details en ziet steeds vrij snel waar het 'mis' gaat. We zijn in staat om rustig te blijven en met elkaar te blijven communiceren. Het waait gelukkig ook niet zo hard, goed gemikt dus.

Als we dan ook even later de motor uit kunnen zetten en kunnen genieten van de rust en het feit dat de wind ons voortbeweegt, is er een geluksmoment duidelijk voelbaar. De spanning maakt plaats voor genieten. En een 4 tot 5 knopen** snelheid over de grond halen we, dus dat is ook best een goede prestatie (vinden we zelf).

En terwijl ik heb gekookt zijn Roelof en zijn matroos bezig geweest (experimenteren) met het trimmen**** van de zeilen. Ze hebben samen veel schik en vooral voldoening als het ze lukt 0,5 knopen snelheid te vermeerderen door een verandering van de zeilstand. Fantastisch, heeft onze investeringen in 4 jaren zeilkamp voor de jongste op onze eerste zeildag al haar vruchten af geworpen.

Na de afwas (ook dat doe ik onder zeil) zijn we al bijna bij het punt dat we naar het Noorden moeten afbuigen. Dat houdt in dit geval in, zeilen strijken en het laatste stukje op de motor.
Aan de horizon worden de contouren van Den Oever steeds duidelijker zichtbaar. Gek genoeg emotioneert het me… Vaak heb ik daar als kind gezwommen, vaak gefietst, maar ook regelmatig met mijn ouders op de boot richting deze horizon gevaren. Nooit heb ik dat bijzonder gevonden, destijds heb ik nooit schoonheid gezien. Het was gewoon, het was er altijd, het hoorde bij mijn leven. En nu, nu vind ik het bijzonder, maar vooral ook bijzonder mooi…, HOMELAND. En wat had ik dit graag met mijn ouders willen delen.

Voor de landrotten:
* 8 knopen wind is een windkracht 3 beaufort
** Snelheid in knopen vermenigvuldigen met 1,85 om te gaan naar km/u
*** kombuis is de keuken van de boot
**** het trimmen van de zeilen is het juist afstellen zodat je optimaal gebruikt maakt van de wind